Τρίτη, 26 Μαΐου, 2020 | Επικοινωνία
trans gif

Έφυγε ο Αναστάζι, ο «λευκός Πελέ», στα 71 του χρόνια…

Μάνος Σταραμόπουλος   20/01/2020 13:15
Έφυγε ο Αναστάζι, ο «λευκός Πελέ», στα 71 του χρόνια…

Έφυγε ο Αναστάζι, ο «λευκός Πελέ», στα 71 του χρόνια…

Μάνος Σταραμόπουλος   20/01/2020 13:15

Ο Πιέτρο Αναστάζι μία μεγάλη μορφή της  Γιουβέντους και βασικό στέλεχος της εθνικής Ιταλίας τη 10ετία  '60-  '70, έφυγε από την ζωή σε ηλικία 71 ετών, στο Βαρέζε,  νικημένος από τον καρκίνο. Ο Πιέτρο γεννήθηκε στην  Κατάνια στις 7 Απριλίου 1948. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Μασιμινιάνα,  σύλλογο που ανήκει στον μελλοντικό ιστορικό του πρόεδρο της Κατάνια.Είχε ως ίνδαλμα τον Ουαλό φορ, Τζων Τσάρλς.
 

Η μετακίνησή του στην Βαρέζε τον έφερε στο προσκήνιο και πολύ σύντομα βρέθηκε στην Γιουβέντους , την ομάδα με την οποία  έπαιξε για 8 σαιζόν ( 1968 και 1976). Η Γιουβέντους τον απέκτησε το 1968,υπερισχύοντας  στην πλειοδοσία της Ίντερ. Οι «μπιανκονέρι» πλήρωσαν τότε,  650 εκατομμύρια πεσέτες , ένα σημαντικό ποσό για την εποχή. 

Στο διάστημα αυτό κατέκτησε μαζί της 3 πρωταθλήματα  (1971-72, 1972-73 και 1974-75), έπαιξε επίσης στον τελικό του κυπέλλου Εκθέσεων (σημερινό Γιουρόπα Λίγκ)  το 1971, στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ το 1973 καθώς και στο Διηπειρωτικό (δεν πήγε ο Άγιαξ). Θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους κεντρικούς επιθετικούς της  γενιάς του, παίζοντας  258 παιχνίδια στη Serie A με την Γιουβέντοους και σημειώνοντας 78 γκολ.  Το 1976 μετακινήθηκε στην Ίντερ όπου αγωνίσθηκε για δύο σαιζόν και στη συνέχεια ήρθε η φθίνουσα πορεία όπου έπαιξε στις Άσκολι και Λουγκάνο.

Όλοι όμως θα θυμούνται στον σπουδαίο αυτό σέντερ φορ για τα κατορθώματά του στον  τελικό του  Ευρωπαικού πρωταθλήματος του 1968. Ο Ντίνο Τζοφ δίνει την μπάλα στον Σάντρο Ματσόλα, ο οποίος απλά πρέπει να σηκώσει το κεφάλι του για να συνειδητοποιήσει ότι ο Ντε Σίστι ο φωτισμένος νους του ποδοσφαίρου της εποχής, είναι ήδη κοντά στο κέντρο λίγο έξω από την μικρή περιοχή της  Γιουγκοσλαβίας. Ο Ματσόλα δίνει  την μπάλα στον χώρο που ανοίγεται ευρύς μπροστά από τον Πίκιο, ενώ ο Ντομενγκίνι  αρχίζει να τρέχει δίχως την μπάλα. Τρέχει γιατί έχει ήδη καταλάβει τι μπορεί να συμβεί, τι πρόκειται να συμβεί. Γύρισε πίσω από τον Ντε Σίστι ,  ανταλλάσσουν την μπάλα, όταν ο πρώτος αμυντικός της Γιουγκοσλαβίας βγαίνει για να τον μακράρει αλλά είναι πλέον  πολύ αργά: ο Πίκιο τον έχει δει. Και ο Αναστάζει  ο οποίος είναι στην άκρη της περιοχής φτάνει στο σημείο του πέναλτι, έχοντας ξεφύγει του προσωπικού του αντιπάλου.  Η πλάτη του είναι προς το τέρμα των «Πλάβι» .  "Τι θα είναι σε θέση να κάνει;", Οι αισιόδοξοι αμυντικοί του  προπονητή Μίτιτς  φαίνεται να αναρωτιούνται. Δεν γνωρίζουν ότι ο Πιέτρο Αναστάζι , από την Κατάνια,  με το παρατσούκλι Pete Turk (Πιτ ο Τούρκος) με την πλάτη του στην αντίπαλη εστία , έχει την ικανότητα να γυρίζει δίχως να τον αντιληφθεί  σχεδόν κανείς.  Η μπάλα που περνά χαμηλά και με ακρίβεια ο Ντε Σίστι , την ελέγχει με το δεξί του και σαν αστραπή γυρίζει και προτού ακουμπήσει το χόρτο του «Ολύμπικο» ο Αναστάζι με μισή στροφή την στέλνει στα αντίπαλα δίχτυα, αφήνοντας άπαντες άναυδους. Είναι ένας ιστορικός και θαυμάσιος στόχος, είναι η νίκη με  2-0 εναντίον της Γιουγκοσλαβίας στον μοναδικό Ευρωπαικό τίτλο που έχει κατακτήσει η «σκουάντρα ατζούρα» το 1968.

Το σκορ είχε ανοίξει ο Τζίτζι Ρίβα ο κορυφαίος κατά πολλούς «κανονιέρης»που γνώρισε το Ιταλικό ποδόσφαιρο. Προπονητής της τότε ομάδας ήταν ο Φερούτσιο Βαλκαρέτζι ο οποίος δημιούργησε ένα από τα ισχυρότερα επιθετικά ντουέτα,  που παρουσίασε η εθνική Ιταλίας. Κατάφερε με τους δύο αυτούς άσους να δημιουργήσει ένα κλασσικό ζευγάρι, που συνδύαζε δύναμη, ταχύτητα και ουσία:Ο Αναστάζι ήταν τέλειος για τον Ρίβα και ο Ρίβα ήταν τέλειος για τον Αναστάζι. Δύο χρόνια αργότερα έφυγαν μαζί για το Μεξικό. Οι Βραζιλιάνοι τους φοβόντουσαν, αλλά τη νύχτα μεταξύ 15 και 16 Μαΐου 1970, το βράδυ πριν την αναχώρηση, ο Αναστάζι  άρχισε να παραπονιέται. Είχε έντονο πόνο στην κάτω κοιλία του , στην αίθουσα του Parco dei Principi που στεγάζει την Εθνική ομάδα. Ο γιατρός Φίνο Φίνι τον επισκέφθηκε. Υπήρξε άμεσο πρόβλημα  για σκωληκοειδίτιδα. Πήγε στο νοσοκομείο όπου χειρουργήθηκε . Ο Βαλκαρέτζι δεν κάλεσε έναν στην θέση του, αλλά δύο τον Μπονινσένια και τον Πράτι.Αργότερα έκοψε τον μέσο, Λοντέτι.

Ο Βαλκαρέτζι είχε πει χρόνια αργότερα : ‘Όταν του είπα ότι δεν θα είναι στην 22άδα ήμασταν ήδη στο Μεξικό. Δεν ξέρω πως τον κοίταξα στα μάτια. Το πρόσωπό του ήταν στραμμένο στην τηλεόραση και έκλαιγε. Αυτό θα μείνει για πάντα χαραγμένο ως η πιο πικρή μου ανάμνηση στο ποδόσφαιρο». Η Βραζιλία ήταν σίγουρα η ισχυρότερη ομάδα του κόσμου, αλλά με τον Αναστάζι στη μάχη, θα είχε τουλάχιστον μία ακόμη ευκαιρία. Δύο από αυτούς, δύο όπως ο Τζίτζι και ο Πιέτρο γεννιούνται κάθε μισό αιώνα…

Η ζωή του Πιέτρο  ήταν ένα αληθινό ασπρόμαυρο μυθιστόρημα, στη δεκαετία του 1970..
 

Μάνος Σταραμόπουλος
Δημοσιογράφος – Αναλυτής διεθνούς ποδοσφαίρου και υποθέσεων
Μέλος επιτροπής ποδοσφαίρου AIPS και Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Στατιστικής IFFHS
Ανταποκριτής: France Football, A Bola, Discoveryfootball. com , Mundo Deportivo

Για να σχολιάσετε κάντε κλικ εδώ
 
Πίσω στην αρχή της σελίδας