Αν πριν από δέκα χρόνια έλεγες ότι ο Πεπ Γκουαρδιόλα θα αποχωρούσε από τη Μάντσεστερ Σίτι ως ο άνθρωπος που άλλαξε για πάντα την Premier League και ότι την ίδια στιγμή η Ρεάλ Μαδρίτης θα κοίταζε ξανά προς τον Ζοσέ Μουρίνιο, πιθανότατα θα σε κοιτούσαν στραβά, πολύ στραβά. Κι όμως, το ποδόσφαιρο του 2026... προς '27 μοιάζει να φέρνει ξανά στην επιφάνεια τη μεγαλύτερη σύγκρουση φιλοσοφιών της σύγχρονης εποχής.
Μιλάμε για δύο τεράστιους προπονητές, αλλά και για δύο εντελώς διαφορετικές αντιλήψεις γύρω από το ίδιο το παιχνίδι.
Ο Γκουαρδιόλα αφήνει πίσω του στη Σίτι κάτι πολύ μεγαλύτερο από τίτλους. Μέσα σε δέκα χρόνια κατέκτησε έξι Premier League, τρία FA Cup, ένα Champions League και κάμποσα άλλα «κυπελλάκια» φτάνοντας συνολικά τους 20 τίτλους στον πάγκο των «πολιτών». Παράλληλα, έγινε ο πρώτος προπονητής στην ιστορία του αγγλικού ποδοσφαίρου με τέσσερα συνεχόμενα πρωταθλήματα. Εν ολίγοις, θα φύγει αφήνοντας μια Σίτι μεγαλύτερη από αυτή που βρήκε. Αρκεί να πούμε ότι οι citizens σε 136 χρόνια ιστορίας, μέχρι την έλευση του Ισπανού, είχαν κατακτήσει 18 τίτλους.
Κυρίως όμως, ο Καταλανός -εκτός από τρόπαια- κέρδισε την ίδια την εποχή του. Το positional football, η εμμονή στον έλεγχο, οι αποστάσεις, η πίεση χωρίς μπάλα, το build-up από τον τερματοφύλακα, όλα πέρασαν μέσα από τη δική του επιρροή. Ακόμα κι όσοι προσπάθησαν να τον πολεμήσουν, τελικά κατέληξαν να δανείζονται κομμάτια της φιλοσοφίας του.
Απέναντί του, ο Special One ακολούθησε μια εντελώς διαφορετική διαδρομή. Από το 2016 μέχρι σήμερα ο Μουρίνιο κατέκτησε Europa League με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και όχι μόνο (είχε βέβαια ήδη δύο Ch.L.), χάρισε στη Ρόμα το πρώτο ευρωπαϊκό τρόπαιο της σύγχρονης ιστορίας της με το Conference League του 2022 και την οδήγησε έναν χρόνο αργότερα σε τελικό Europa. Ωστόσο, η τελευταία δεκαετία του Πορτογάλου δεν χτίστηκε πάνω στην κυριαρχία, αλλά πάνω στη διαρκή μάχη. Στη Γιουνάιτεντ, στην Τότεναμ, στη Ρόμα, ακόμα και στις πιο δύσκολες περιόδους του, ο Μουρίνιο παρέμεινε περισσότερο στρατηγός αποδυτηρίων, παρά αρχιτέκτονας ενός νέου ποδοσφαιρικού μοντέλου.
Για την ακρίβεια, την ώρα που ο Πεπ έχτιζε αυτοκρατορία, ο Μουρίνιο συνέχιζε να κερδίζει κάτι που η Ρεάλ Μαδρίτης θεωρεί σχεδόν ιερό, την πίστη των αποδυτηρίων και τη νοοτροπία πολέμου.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι ακόμα και σήμερα πολλοί μέσα στη Μαδρίτη βλέπουν τον Πορτογάλο ως τον άνθρωπο που σκλήρυνε ξανά τη Ρεάλ απέναντι στη μεγαλύτερη Μπαρτσελόνα όλων των εποχών. Εκείνη την περίοδο ο Γκουαρδιόλα κατέκτησε τρεις La Liga και δύο Champions League με τους «μπλαουγκράνα», μετατρέποντας το tiki-taka σε παγκόσμιο ποδοσφαιρικό δόγμα. Ο Μουρίνιο όμως δεν πήγε στη Μαδρίτη για να αντιγράψει τον Πεπ. Πήγε για να του σπάσει την αυτοκρατορία και το έκανε με τον δικό του τρόπο. Πώς; Μα, δίνοντας στη Ρεάλ πρωτάθλημα ξαναφέρνοντάς τη στα ημιτελικά του Champions League και δημιουργώντας μια ομάδα που έμαθε ξανά να ζει μέσα στην πίεση και τη σύγκρουση.
Ίσως γι’ αυτό η πιθανότητα επιστροφής του να μη μοιάζει τόσο παράλογη όσο ακούγεται.
Η Ρεάλ, ιστορικά, δεν είναι σύλλογος που λατρεύει την απόλυτη πειθαρχία του συστήματος. Δεν θέλει ο προπονητής να είναι μεγαλύτερος από τους εκάστοτε... galacticos. Θέλει προσωπικότητες που μπορούν να διαχειριστούν εγωισμούς, πίεση, χάος και βραδιές που μοιάζουν να ξεφεύγουν από κάθε λογική.
Ό,τι ακριβώς έκανε δηλαδή ο Κάρλο Αντσελότι. Ο Don Carlo δεν στάθηκε ποτέ πάνω από τους παίκτες του για να ελέγχει κάθε κίνηση και κάθε απόφαση. Αντίθετα, τους έδωσε ελευθερία, εμπιστοσύνη και χώρο να αναπνεύσουν μέσα στο παιχνίδι και ίσως γι’ αυτό άνθισαν τόσο διαφορετικές προσωπικότητες κάτω από τις οδηγίες του.
Η Ρεάλ πολλές φορές λειτουργεί περισσότερο σαν μουσικός αυτοσχεδιασμός του δρόμου, παρά σαν βιενέζικη ορχήστρα. Ζει από τις εκρήξεις ποδοσφαιρικής ιδιοφυΐας, από το ένστικτο, από τη στιγμή που ένας σταρ θα πάρει το παιχνίδι πάνω του και θα αλλάξει την ιστορία ενός Champions League μέσα σε πέντε λεπτά. Ο Γκουαρδιόλα, αντίθετα, ζητά από τον σταρ να υπηρετήσει πρώτα τη δομή.
Στην προσπάθειά μας να βρούμε την απάντηση «γιατί Ζοσέ και όχι Πεπ», ίσως εκεί να βρίσκεται όλη η απάντηση στο γιατί η Μαδρίτη μπορεί να κοιτάξει ξανά προς τον Μουρίνιο ακόμη και σε μια εποχή όπου ο Πεπ μοιάζει να αποχωρεί ως ο πιο επιδραστικός προπονητής της γενιάς του.
Η Ρεάλ δεν ψάχνει πάντα τον πιο σύγχρονο προπονητή του κόσμου. Ψάχνει εκείνον που μπορεί να επιβιώσει μέσα στη δική της ποδοσφαιρική παράνοια. Σε αυτό το κομμάτι, ο Special One (φαίνεται ότι) εξακολουθεί να μιλά τη γλώσσα της Μαδρίτης καλύτερα από σχεδόν οποιονδήποτε άλλο.
Βέβαια, υπάρχει και μια λεπτομέρεια που κάνει όλη αυτή τη συζήτηση ακόμη πιο περίπλοκη. Ο Γκουαρδιόλα είναι ο άνθρωπος που ταυτίστηκε όσο λίγοι με τη σύγχρονη Μπαρτσελόνα, που διέλυσε τη Ρεάλ με το 2-6 στο Μπερναμπέου. Ναι, θα ήταν δύσκολο να αγκαλιάσει η Μαδρίτη έναν τέτοιο άνθρωπο. Από την άλλη, το ποδόσφαιρο έχει δει πολλές «ιεροσυλίες» στην ιστορία του...
Πηγή: sdna
